To niedobra jest o tym pisać
Kiedy następny raz "naród wybrany" oznajmi nam medialnie, że jest dyskryminowany, a my Polacy jesteśmy skrajnymi antysemitami, przypomnijcie sobie poniższe nazwiska, należące do zasłużonych działaczy i kadr kierowniczych w szeregach Urzędu Bezpieczeństwa, w okresie 1944-54. To tylko wycinek większej całości, bo szacuje się, że w tych latach ogólny procent osób pochodzenia żydowskiego zaangażowanych w działalność bezpieki wynosił aż 26% (nadmienie, że w tym czasie w społeczeństwie mniejszość żydowska stanowiła około 1%). Trzeba przyznać, że ten ciemiężony lud miał ogromne ciągoty do czerwonej gwiazdy i zbrodni na obywatelach Polski w imię zwalczania wroga wewnętrznego...
Jakub Berman – jeden z lepiej umocowanych politycznie ludzi w powojennej Polsce, członek Biura Politycznego KC PZPR. Jako nadzorca aparatu bezpieczeństwa z ramienia partii, był faktycznym decydentem w sprawach kluczowych operacji MBP i represji politycznych. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Jakub_Berman
Roman Romkowski (właśc. Natan Grinszpan-Kikiel) – wiceminister bezpieczeństwa publicznego w stopniu generała brygady. Bezpośrednio nadzorował najbardziej brutalne piony operacyjne i śledcze, brał udział w przesłuchaniach wysokich rangą oficerów AK i działaczy podziemia. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Roman_Romkowski
Mieczysław Mietkowski (właśc. Mojżesz Bobrowicki) – generał dywizji i wieloletni wiceminister bezpieczeństwa publicznego (1944–1954). Odpowiadał za logistykę, finanse oraz administrację resortu, będąc jednym z filarów ścisłego kierownictwa bezpieki. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Mieczysław_Mietkowski
Józef Światło (właśc. Izaak Fleischfarb) – wicedyrektor Departamentu X MBP. Jego ucieczka na Zachód w 1953 roku i rewelacje w Radiu Wolna Europa obnażyły kulisy władzy, jednak jego „nawrócenie” miało charakter czysto pragmatyczny i służyło ratowaniu własnej skóry. Przed ucieczką był jednym z najgorliwszych funkcjonariuszy bezpieki, osobiście odpowiedzialnym za aresztowania wysokich urzędników państwowych (m.in. Władysława Gomułki) oraz liczne zbrodnie i nadużycia, którymi przez lata budował swoją silną pozycję w partii. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Światło
Anatol Fejgin – dyrektor Departamentu X MBP, który zajmował się kontrolą ideologiczną i szukaniem „prowokatorów” w szeregach PZPR. Po 1956 roku został usunięty z partii i skazany na więzienie za stosowanie niedozwolonych metod w śledztwach. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Anatol_Fejgin
Józef Różański (właśc. Józef Goldberg) – dyrektor Departamentu Śledczego MBP. Słynął z wyjątkowego sadyzmu i osobistego nadzorowania brutalnych tortur. Po odwilży 1956 roku został skazany na 15 lat więzienia za zbrodnie przeciwko praworządności. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Różański
Julia Brystygier (ps. „Krwawa Luna”) – dyrektor Departamentu V MBP. Odpowiadała za inwigilację środowisk inteligenckich, młodzieżowych i Kościoła katolickiego. Uchodziła za jedną z najbardziej wpływowych i ideologicznych postaci w resorcie. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Julia_Brystygier
Leon Andrzejewski (właśc. Ajzen Lajb Wolf) – generał brygady, dyrektor Gabinetu Ministra, a później szef wywiadu (Departamentu VII). Pełnił kluczowe funkcje koordynacyjne wewnątrz MBP, dbając o przepływ informacji między ministrem a dyrektorami departamentów. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Leon_Andrzejewski
Roman Romkowski (właśc. Natan Grinszpan-Kikiel) – wiceminister bezpieczeństwa publicznego w stopniu generała brygady. Bezpośrednio nadzorował najbardziej brutalne piony operacyjne i śledcze, brał udział w przesłuchaniach wysokich rangą oficerów AK i działaczy podziemia. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Roman_Romkowski
Mieczysław Mietkowski (właśc. Mojżesz Bobrowicki) – generał dywizji i wieloletni wiceminister bezpieczeństwa publicznego (1944–1954). Odpowiadał za logistykę, finanse oraz administrację resortu, będąc jednym z filarów ścisłego kierownictwa bezpieki. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Mieczysław_Mietkowski
Józef Światło (właśc. Izaak Fleischfarb) – wicedyrektor Departamentu X MBP. Jego ucieczka na Zachód w 1953 roku i rewelacje w Radiu Wolna Europa obnażyły kulisy władzy, jednak jego „nawrócenie” miało charakter czysto pragmatyczny i służyło ratowaniu własnej skóry. Przed ucieczką był jednym z najgorliwszych funkcjonariuszy bezpieki, osobiście odpowiedzialnym za aresztowania wysokich urzędników państwowych (m.in. Władysława Gomułki) oraz liczne zbrodnie i nadużycia, którymi przez lata budował swoją silną pozycję w partii. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Światło
Anatol Fejgin – dyrektor Departamentu X MBP, który zajmował się kontrolą ideologiczną i szukaniem „prowokatorów” w szeregach PZPR. Po 1956 roku został usunięty z partii i skazany na więzienie za stosowanie niedozwolonych metod w śledztwach. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Anatol_Fejgin
Józef Różański (właśc. Józef Goldberg) – dyrektor Departamentu Śledczego MBP. Słynął z wyjątkowego sadyzmu i osobistego nadzorowania brutalnych tortur. Po odwilży 1956 roku został skazany na 15 lat więzienia za zbrodnie przeciwko praworządności. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Różański
Julia Brystygier (ps. „Krwawa Luna”) – dyrektor Departamentu V MBP. Odpowiadała za inwigilację środowisk inteligenckich, młodzieżowych i Kościoła katolickiego. Uchodziła za jedną z najbardziej wpływowych i ideologicznych postaci w resorcie. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Julia_Brystygier
Leon Andrzejewski (właśc. Ajzen Lajb Wolf) – generał brygady, dyrektor Gabinetu Ministra, a później szef wywiadu (Departamentu VII). Pełnił kluczowe funkcje koordynacyjne wewnątrz MBP, dbając o przepływ informacji między ministrem a dyrektorami departamentów. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Leon_Andrzejewski
Mało? Było tego więcej! Niejedna z takich osób znalazła się potem w nowych strukturach Służby Bezpieczeństwa po przemianowaniu UB w 1956 roku.
Kolejne nazwiska
Zygmunt Okręt (właśc. Nechemiasz Okręt) – dyrektor Archiwum MBP oraz Biura „C”. Jako kluczowa postać odpowiedzialna za ewidencję operacyjną, gromadził haki i materiały na setki tysięcy obywateli, co pozwalało na sprawne zarządzanie terrorem i inwigilację społeczeństwa. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Zygmunt_Okręt
Wacław Komar (właśc. Mendel Kossoj) – generał brygady, szef wywiadu (Departament VII) i dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW). Brał bezpośredni udział w siłowym utrwalaniu władzy ludowej i zwalczaniu oddziałów partyzantki antykomunistycznej w terenie. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Wacław_Komar
Józef Czaplicki (właśc. Izydor Kurc) – dyrektor Departamentu III MBP, zwany „Akowerem” ze względu na swoją nienawiść do Armii Krajowej. Był głównym strategiem walki z podziemiem niepodległościowym, nadzorującym brutalne akcje pacyfikacyjne i operacje prowokacyjne przeciwko partyzantom. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Czaplicki
Julian Polan-Haraschin – pułkownik i sędzia wojskowy, który w Krakowie stał się symbolem sądowego morderstwa. Zatwierdzał masowo wyroki śmierci na żołnierzach wyklętych, a po latach wyszło na jaw, że brał łapówki za łagodzenie wyroków, co pokazuje jego pełny cynizm. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Julian_Polan-Haraschin
Salomon Morel – komendant obozu Zgoda w Świętochłowicach oraz obozu w Jaworznie. Odpowiedzialny za nieludzkie traktowanie więźniów, tortury i doprowadzenie do śmierci setek osób (głównie Ślązaków i Niemców). Do końca życia unikał ekstradycji z Izraela do Polski. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Salomon_Morel
Helena Wolińska (właśc. Fajga Mindla Danielak) – prokurator wojskowa w stopniu podpułkownika. To ona wydała bezprawny nakaz aresztowania gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila” i nadzorowała śledztwa zakończone wyrokami śmierci na bohaterach AK, nigdy nie ponosząc za to kary. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Helena_Wolińska
Adam Humer (właśc. Adam Umer) – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP, jeden z najbrutalniejszych śledczych. Słynął z używania biczów, drągów i innych narzędzi tortur podczas przesłuchań m.in. kobiet związanych z podziemiem. Jako jeden z nielicznych został skazany w III RP za swoje zbrodnie. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Humer
Ale przecież mówienie i pisanie o tym, to skrajny przejaw antysemityzmu...
Kolejne nazwiska
Zygmunt Okręt (właśc. Nechemiasz Okręt) – dyrektor Archiwum MBP oraz Biura „C”. Jako kluczowa postać odpowiedzialna za ewidencję operacyjną, gromadził haki i materiały na setki tysięcy obywateli, co pozwalało na sprawne zarządzanie terrorem i inwigilację społeczeństwa. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Zygmunt_Okręt
Wacław Komar (właśc. Mendel Kossoj) – generał brygady, szef wywiadu (Departament VII) i dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW). Brał bezpośredni udział w siłowym utrwalaniu władzy ludowej i zwalczaniu oddziałów partyzantki antykomunistycznej w terenie. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Wacław_Komar
Józef Czaplicki (właśc. Izydor Kurc) – dyrektor Departamentu III MBP, zwany „Akowerem” ze względu na swoją nienawiść do Armii Krajowej. Był głównym strategiem walki z podziemiem niepodległościowym, nadzorującym brutalne akcje pacyfikacyjne i operacje prowokacyjne przeciwko partyzantom. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Czaplicki
Julian Polan-Haraschin – pułkownik i sędzia wojskowy, który w Krakowie stał się symbolem sądowego morderstwa. Zatwierdzał masowo wyroki śmierci na żołnierzach wyklętych, a po latach wyszło na jaw, że brał łapówki za łagodzenie wyroków, co pokazuje jego pełny cynizm. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Julian_Polan-Haraschin
Salomon Morel – komendant obozu Zgoda w Świętochłowicach oraz obozu w Jaworznie. Odpowiedzialny za nieludzkie traktowanie więźniów, tortury i doprowadzenie do śmierci setek osób (głównie Ślązaków i Niemców). Do końca życia unikał ekstradycji z Izraela do Polski. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Salomon_Morel
Helena Wolińska (właśc. Fajga Mindla Danielak) – prokurator wojskowa w stopniu podpułkownika. To ona wydała bezprawny nakaz aresztowania gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila” i nadzorowała śledztwa zakończone wyrokami śmierci na bohaterach AK, nigdy nie ponosząc za to kary. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Helena_Wolińska
Adam Humer (właśc. Adam Umer) – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP, jeden z najbrutalniejszych śledczych. Słynął z używania biczów, drągów i innych narzędzi tortur podczas przesłuchań m.in. kobiet związanych z podziemiem. Jako jeden z nielicznych został skazany w III RP za swoje zbrodnie. źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Humer
Ale przecież mówienie i pisanie o tym, to skrajny przejaw antysemityzmu...
